Fox on the run

INLEIDING
Eind 2010 stond onderstaand stukje van mij in het clubblad. Het staat opnieuw in het clubblad, nu als inleiding, zodat jullie mij nog beter begrijpen… Daarna mijn bijdrage voor dit clubblad.

Uit de Stentor van 23 december 2010

Zebrapad Abbey Road op Britse erfgoedlijst
Londen – Het bekendste zebrapad ter wereld, over Abbey Road in het noorden van Londen, heeft een vermelding gekregen op de Britse erfgoedlijst. De oversteekplaats bij de Abbey Road studio’s werd beroemd door The Beatles die er op poseerden voor de hoes van hun album in 1969. De Abbey Road opnamestudio, net als het zebrapad bedevaartsplek voor fans, stond al op de erfgoedlijst.

Uit een binnenkort te verschijnen Stentor…

Zebrapad Abbey Road besmeurd met pek en veren
Londen – In de nacht van zaterdag op zondag is het zebrapad, dat onlangs tot Brits erfgoed was verklaard, met pek en veren besmeurd. Kennelijk was niet iedereen de mening toegedaan dat het afdrukken van een zebrapad op een LP-hoesje dergelijke roem rechtvaardigt. Getuigen verklaarden een antieke rode Harley-Davidson met zijspan en enorme sirene te hebben gezien en vooral gehoord bij het zebrapad. De dader liet het zebrapad in no time onder een dikke laag pek verdwijnen. De inhoud van een donzen kussen deed de rest. Op de stoep stond ‘Grondige groet, K.’ geschreven. Deze ietwat ongebruikelijke combinatie van Nederlandse woorden lijkt erop te duiden dat de dader uit Nederland afkomstig is. Forensische experts menen echter dat er sprake is van een dwaalspoor. Getuigen hadden namelijk ook een sticker op een grote zwarte leren koffer gezien die achterop de Harley-Davidson zat. Daarop stond de Duitse tekst ‘Junge Frau zum mitreisen gesucht’. Een team van deskundigen zet het onderzoek voort. Het Britse koninklijk huis dat van meet af aan fel tegenstander was om het zebrapad tot Brits erfgoed te verklaren, reageerde tot ongenoegen van velen met de volgende persverklaring: ‘We are amused.’

Abbey Road

 

FOX ON THE RUN!!!
Ans, Harry, Chantal, Jeroen, Lineke & ik proberen om beurten eens per jaar een dagje uit te organiseren met als thema: muziek. Dit jaar hebben Ans & Harry wat georganiseerd. De bestemming is onbekend, maar we moeten om uiterlijk 8.30 uur bij station Zwolle staan.

Chantal & Jeroen besluiten vanwege het slechte weer met de stadsbus naar het station te gaan. Dat idee spreekt Lineke & mij wel aan, dus wij gaan ook met de stadsbus. Ans & Harry staan ons al op te wachten bij het station en even later zitten we in de trein richting Amsterdam. Vroeger reed je daar in één keer naar toe. Maar de NS vindt het tegenwoordig beter om je een keertje te laten overstappen in Almere. Volkomen logisch ook. Want waarom in één keer naar Amsterdam als het ook in twee keer kan? Afijn, we stappen uit in Amsterdam en gaan vervolgens met de trein naar Alkmaar. Dat zal onze eindbestemming worden.

In de trein zit ik wat voor mezelf uit te mijmeren en bedenk dat de meest charismatische garagerockzanger van Nederland, Peter te Bos, geboren is in Alkmaar. Kunnen wij vast een mooi plekje opzoeken voor het standbeeld, dat er ooit voor hem komen zal. Ja, dat is een goed idee. Helaas, het zal een ietwat anders lopen…

Voordat we in Alkmaar komen, mogen we eerst nog even een klein half uur in de bus zitten van Uithoorn naar Alkmaar. NS heeft besloten om uitgerekend dit weekend iets naars te doen op het laatste stukkie spoor naar Alkmaar. Dat is best wel héél toevallig, want ik ben volgens mij nog nooit in Alkmaar geweest. En dan ga ik er eindelijk een keer naar toe, is er weer iets aan de hand! Ik mopper nog wat over deze ware helletocht, niet wetende wat mij nog allemaal te wachten staat…

Uiteindelijk is het zover, we stappen de bus uit bij station Alkmaar. Ik kijk es wat rond en zie een bordje aan een lantaarnpaal. Een blauw bordje met witte letters. Er staat op: BEATLES MUSEUM met een pijl die naar links wijst. Ik: “Het zal toch niet waar zijn!” Sinds mensenheugenis probeer ik alles over de vier koorknaapjes uit Liverpool te ontwijken! Dat lukt heel aardig, maar kom ik uitgerekend op een dag die leuk moet worden, zeg maar een soort van kinderfeestje voor volwassenen, terecht in het beatles-museum. Nee, met zulke vrienden heb ik geen vijanden meer nodig…



En dan te bedenken dat er vooraf via onze groepsapp ‘CBC on the way’ druk gespeculeerd werd over de bestemming en ik nog heb gedacht om te appen: ‘Het maakt me niet uit waar we naar toe gaan, als het maar niet naar een bietels-museum is, maar voor zover ik weet hebben we die gelukkig niet in Nederland.’

Na een korte wandeling komen we aan bij het museum. Ik zie iets van € 10 staan en denk dat bezoekers dat ter compensatie ontvangen, een vorm van smartengeld zeg maar, maar nee hoor, het is de bedoeling dat je dat betaalt!

De eigenaar van de spullen vindt het natuurlijk mooi dat er weer es een paar bezoekers komen… en maakt een praatje met ons. Zo vertelt hij dat hij de gouden platen, die aan de muur hangen, van The Beatles heeft gekregen. Hij heeft namelijk een stuk of zestig boeken over ze geschreven en zij hebben die boeken bijvoorbeeld gebruikt bij juridische processen. Ze wilden hem geld geven, maar dat wilde hij niet en vervolgens kreeg hij een paar gouden platen.
We lopen door het museum. Ik moet zeggen, het is een ongelofelijke hoeveelheid memorabilia. Voor fans zal het vast en zeker de moeite waard zijn. Voor mij een ietsje minder. Dat iemand zijn leven zo kan vergooien. Nee, even serieus, het is een verzameling die met liefde is samengesteld en uitgestald, en de eigenaar doet zijn best om je van allerlei informatie te voorzien. Niets op aan te merken. Hij laat een LP zien die volgens hem een waarde heeft van € 300.000. De LP’s waren destijds direct uit de handel gehaald, omdat de foto te luguber zou zijn. Ik zie er niets bijzonders aan, maar de tere Beatles-zieltjes kennelijk des te meer. Hoe dan ook, er is een nieuwe foto gemaakt en die is over de zogenaamd lugubere foto heen geplakt en vervolgens gedistribueerd. Maar een paar originele hoezen zijn toch in de handel terecht gekomen. Vandaar. Mooi verhaal.

Na verloop tijd verlaten we het museum. Harry stelt voor dat we nu ergens koffie met gebak gaan eten. Ik zeg dat ik toe ben aan een longdrinkglas jenever… Na de koffie maken we een stadswandeling door Alkmaar. Ans heeft een kaartje met daarop de wandeling. Het is een mooie stad. Tijdens de stadswandeling lunchen we ergens. Na de lunch lopen we weer verder. In Alkmaar wonen mensen met humor, zo blijkt uit de prachtige gevel van het pand met de naam Leeuwenburg. Op die gevel staat het stadswapen van Alkmaar met aan weerszijden een leeuw. Maar niet als schildhouders die met hun voorpoten het schild vasthouden. Nee, met hun kont naar het stadswapen. De eigenaar had een akkefietje gehad met de gemeente. Nee, niet over een blauwe envelop…


Als de wandeling erop zit nemen we uitgebreid pauze in een café en genieten van alcoholische versnaperingen. We hebben een tafel besproken in een restaurant bij de kerk en gaan daar op tijd naar toe. Geen idee meer hoe het heet, maar je kunt er goed eten. Iets na negenen lopen we richting station om vandaar met de bus weer naar Uitgeest te rijden. Een kind kan de was doen zou je denken… Toch?

We stappen in de bus en vertrekken. We komen net als op de heenreis op de snelweg terecht. Ja, dit is een omleiding in hoofdletters. De chauffeur heeft eigen muziek meegebracht en draait dat, niet te hard. Harry en ik die vlak bij elkaar zitten, overleggen even wat of-ie nou draait. We kunnen het niet helemaal goed horen, maar de bietels zijn het in ieder geval niet! Harry uiteindelijk: “Fox on the Run van The Sweet.”
De chauffeur trommelt relaxed met zijn rechterhand mee op het ritme van de muziek. Rechts van de weg zien we station Uitgeest al liggen… We moeten aan de achterkant zijn, dus de bus rijdt langs het station rechtdoor… en rechtdoor en rechtdoor. Lineke tegen mij: “Volgens mij gaat-ie naar huis, maar is-ie ons vergeten af te zetten.” Ik denk eerst nog dat de chauffeur wat om moet rijden, iets naars met eenrichtingverkeer of zo. Totdat ik het bord zie ‘Tot ziens in Uitgeest”… Dan zegt de chauffeur, iets te laconiek: “Ik ben de weg kwijt geraakt.” In plaats van op de eerste de beste rotonde te keren en terug te rijden, blijft hij rechtdoor rijden, af en toe een stoeprandje meepakkend. Na eerst wat gemompel onder de reizigers, wordt de kritiek wat luider en duidelijker door o.a. Ans en Jeroen. Jeroen is een week eerder met Chantal naar Den Haag geweest met de trein en ze deden er vier uur over om weer thuis te komen. Het NS-lontje van Jeroen is daardoor nog niet helemaal weer aangegroeid. Eigenlijk is er geen lontje meer, maar is het een open kruitvat… De chauffeur schakelt Google-maps in en komt vervolgens wel op de goede weg, maar in tegenovergestelde richting. Nee, we hebben het echt getroffen, een buschauffeur met een richtingsgevoel van een dronken kikker. We stuiteren alle kanten op, behalve de goede. Twee passagiers lopen naar voren met hun mobilofoons en gidsen de chauffeur richting station Uitgeest. Echt, dat verzin je niet!

Uiteindelijk komen we bij station Uitgeest aan de voorkant. De buschauffeur stopt midden op een kruising en laat ons eruit. Uiteindelijk weten we de achterkant van het station te bereiken. Onze trein is natuurlijk allang weg, net als de treinen van veel andere busreizigers. We stappen op de trein van ongeveer 22.30 uur naar Amsterdam Centraal. Vandaar weer naar Zwolle. Uiteraard ook nog even overstappen in Almere. Op weg naar Almere komt er een conducteur langs aan wie Ans onze helletocht met de bus vertelt, waardoor we nu de stadsbus in Zwolle zullen gaan missen, omdat we pas om 00.15 Zwolle binnen zullen klapwieken. De man toont alle begrip en adviseert ons om in de trein van Almere naar Zwolle de conducteur aan te schieten, dan regelt die een taxi voor ons. Klinkt goed en redelijk. Maar ja, er is een pillenfeest geweest bij Almere, dus er komen heel veel reizigers bij. Je komt daardoor nog eerder een tamme neushoorn tegen in de trein dan een conducteur. In Zwolle dus maar zelf de taxi gepakt en om half één weer thuis.

Wat een dag…

Dit bericht is geplaatst in Muziek (verhalen 13). Bookmark de permalink.