It’s not me, the horse is not me / part 1

IT’S NOT ME, THE HORSE IS NOT ME / PART 1

Ja, dit is de titel van de nieuwe CD van Claw Boys Claw. Het album werd op 24 februari gepresenteerd in platenzaak Concerto in Amsterdam. Met een vriend van me ben ik er naar toe geweest en ik kan je verklappen dat het meer dan de moeite waard was. Ze speelden een uur in de propvolle platenzaak en af en toe was het alsof Iggy and the Stooges 2.0 uit de boxen knetterden. Goeie nummers en de stem van Peter te Bos nog beter dan ik al gewend was.

Robert van Gijssel van de Volkskrant had al op zaterdag 6 januari lucht gekregen van het op handen zijnde nieuwe album en schreef in de Volkskrant: “Je moet een beetje spaarzaam zijn met het gebruik van het woord ‘legendarisch’. Aan het einde van de rit blijven maar een paar echte legendes overeind staan. En ja, de Amsterdamse oerrockband Claw Boys Claw maakt grote kans op een plekje in die Nederlandse Galerij der Groten.” (Enz.)

René Megens van Muziekkrant Oor begint de recensie als volgt: “Een jonge god van 67 jaar. Bestaat die? Ja. En hij heet Peter te Bos. De Amsterdammer is de charismatische zanger van rockband Claw Boys Claw en is met de begenadigde gitarist John Cameron, zijn CBC-compagnon sinds 1983, verantwoordelijk voor het materiaal van It’s Not Me, The Horse Is Not Me / Part 1.” (Enz.)
René Megens eindigt met: “Inderdaad. Laat Part 2 maar snel komen.”

Zo is er nog veel meer fraais te vinden. En terecht. En uiteraard gaan de heren weer het behang van de Nederlandse poppodia afstomen. Zo komen ze op zaterdag 31 maart in Hedon. Net als de vorige keer zal het ook nu weer uitverkocht raken. Ik ga ze ook nog zien in Het Burgerweeshuis in Deventer en in Paradiso. En dan nog op Dauwpop.
Ja, ik weet het, Claw Boys Claw fan ben je in 2018 niet voor de fun; het is gewoon keihard werken.

Tot slot: met hun albums is het de laatste tien jaar hetzelfde als met onze schaatswinters. Het zijn er te weinig. Maar Claw Boys Claw doet wel veel beter zijn best! Om in schaatstermen te blijven: hun albums zijn wèl Elfstedentochtproof!

Dit bericht is geplaatst in Muziek (verhalen 13). Bookmark de permalink.