Op de centerfold naar de Vogelsberg

                               OP DE CENTERFOLD NAAR DE VOGELSBERG

Starring: Bert, Bob, Harry, Koos, Martin, Peter & Petra en Willem.
Tourcaptain: Peter.
Vertrek: donderdag 21 mei 2015 om ongeveer 9.00 uur vanaf de nestor.
Terug in Zwolle: dinsdag 26 mei 2015 om ongeveer 15.30 uur.
Afstand: vanaf Zwolle 1.120 km.

Inleiding:
In het meinummer van het clubblad van Harley-Davidson Club Nederland staan meerdere foto’s van de Rode Nachtegaal, maar op eentje vult ze de hele middenpagina. Ze heeft zo gezegd twee nietjes in haar buik, is daardoor de centerfold en heeft nu twee bijnamen!
Uit pure blijdschap blijft haar vlotter steken met als gevolg een overlopende carburateur. Nadat de nestor de vlotter heeft afgesteld en de boel heeft doorgeblazen stoppen de vreugdetranen gelukkig. Voor de zekerheid heb ik als reserve een vlotterbak van Peter te leen gekregen.

De SR is dit jaar in Engeland en omdat we te laat zijn geweest met het reserveren van een plekje op de boot, hebben we besloten om naar de Vogelsberg in Duitsland te gaan. Dat is in de buurt van Frankfurt.

Donderdag 21 mei
We verzamelen om negen uur bij de nestor en rijden, uitgezwaaid door Janny en Willem (de voorzitter), naar Tivoli in Raalte. In Raalte komen Bert, Harry en Willem er bij. Jan jr. kan helaas niet mee omdat hij herstellende is van een zware operatie. Na een paar koppen koffie vertrekken we en worden uitgezwaaid door Ans en Max.

Door de Achterhoek rijden we naar Duitsland. Het weer is redelijk en het is droog. In de plaats Hamm slaat Peter rechtsaf in plaats van linksaf. Daarna slaan we weer rechtsaf en maken we een heel leuk ritje door een Duitse woonwijk. Proef je toch net even wat meer van het zich daarin afspelende Duitse gezinsleven dan wanneer je er alleen maar rücksichtslos langs hobbelt. Door nog weer een keer rechtsaf te slaan zijn we weer op de dezelfde straat als waar het misging en slaan we vervolgens wel linksaf.

Tegen een uur of vier hebben we ongeveer 255 km gereden en besluiten we om een hotel te zoeken. Dat lukt snel in het plaatsje Möhnesee. Het is voor onze maatstaven een mooi hotel met uitzicht over een meer. We eten er meer dan voortreffelijk met klassieke muziek op de achtergrond. Na het uitbuiken drinken we nog wat en gaan niet te laat naar bed.

Vrijdag 22 mei
Om tien uur ’s ochtends vertrekken we na een goed ontbijt. We rijden die dag naar onze eindbestemming Alsfeld. Onderweg komt Petra erachter dat haar achterrem het niet goed meer doet. Er lekt wat remolie. Petra besluit het laatste stukkie te rijden met alleen de voorrem die het prima doet.

Ergens onderweg zie ik op een hobbelige weg dat een schroevendraaier uit de leren tas van Bert ontsnapt. Het ding stuitert over straat. Ik stop en loop terug om het groene ding op te halen. Die avond komen de horror-verhalen over waar die schroevendraaier ook terecht had kunnen komen. M’n voorhoofd is nog wel de vriendelijkste locatie die men in gedachten heeft…

In Winterberg moeten we door een tunnel. Alle sirenes gaan aan. Nou hebben we in de loop der jaren al heel wat tunnels gehad, maar deze heeft een wel heel fraaie akoestiek. De kalk valt van de muren…

Om vier uur zijn we bij ons hotel Zum Schwalbennest in het plaatsje Alsfeld. Er is een grote parkeerplaats en garages voor onze motoren. Ik kijk nog even de voorketting na en smeer die even. Afstellen is niet nodig. Wat tijdens de rit is opgevallen is dat de Rode Nachtegaal veel minder benzine slurpt dan ze altijd deed. Willem is dat al eens eerder opgevallen bij ritten door Duitsland. Hij heeft wel eens gehoord dat de kwaliteit van de benzine in Duitsland beter is.

Die avond eten we buiten in de biergarten en blijven vervolgens de hele avond buiten zitten. De verhalen komen weer op gang. Zo wordt er tussen allerlei onzin door opeens een naam voor een gelegenheidsduo bedacht: Gravettoni & the Pompetino’s (één keer raden…).
Tegenover het hotel woont een psychoanalist, maar dat zal wel toeval zijn…

Zaterdag 23 mei
Ratatatatatatata, klabeng! Ik droom dat ik, huzaar van Boreel Prins van Oranje, in oorlogsgebied zit, tussen mitrailleurvuur met als toetje een ontploffende brisantgranaat. Ik schrik vervolgens wakker en zit recht overeind in bed, happend naar adem en m’n ogen wijd opengesperd. Gelukkig valt het allemaal erg mee. Het is slechts Bob die wakker is geworden en heeft besloten om met z’n volle gewicht aan de band te gaan hangen waarmee je het rolluik omhoog moet doen! Ik ben niet de enige die zich helemaal de tandjes is geschrokken want in de verte hoor ik honden aanslaan. Ik besluit me nog even om te draaien, maar een wereldidee is dat niet, want Bob ontdekt vervolgens De Plastic Zak… Hij komt erachter dat je een plastic zak uit elkaar kunt frommelen, in elkaar kunt frommelen, binnenste buiten kunt frommelen en weer terug kunt frommelen en… dat je er spullen in kunt opbergen.
Zeldzaam.

Na het ontbijt krijgt de achterrem van Petra’s Harley nieuwe remolie. Don Bob had die ’s ochtends gekocht bij een tankstation toen ie even was gaan wandelen. We rijden om een uur of tien richting Hoherodskopf. Het is een berg die met 764 meter de op één na hoogste berg is van het gebied de Vogelsberg. Het is een oude vulkaan met de nadruk op oud. Het ding was ongeveer negen miljoen jaar geleden voor het laatst actief, maar daarvoor was ie maar liefst tien miljoen jaar actief.
Het is een mooi ritje om er te komen. Op de berg lopen we wat rond en eten er wat. Het uitzicht over het dal is mooi. Als we weer weggaan staan er behoorlijk wat mensen te kijken. Nou moet ik toegeven dat er ook wel wat te zien valt, omdat we de motoren in een soort van zandbak hebben neergezet. Telkens als er eentje wordt gestart blaast de uitlaat grote stofwolken de lucht in.

2015_06 044Uitbuiken op de Vogelsberg

We rijden het terrein af en even daarna, als we afslaan, ziet Peter een vos lopen langs de andere kant van de weg. Hij wijst ernaar en dan zie ik zie het beest ook. De vos gaat gauw een greppel in en kuiert verder. Ik steek met de motor over en zie de vos in de greppel struinen. Ik pak m’n fototoestel, doe m’n handschoenen uit, doe het hoesje van het toestel af en rij dan in de eerste versnelling langs de greppel en maak een paar foto’s. Dat klinkt vrij eenvoudig, maar ik kan je verklappen dat het een circuswaardige voorstelling is. De meeste anderen hebben de vos niet gezien en vragen zich dan ook af wat ik in hemelsnaam aan het doen ben. Als ik ze het verhaal over de vos vertel zijn ze natuurlijk vreselijk jaloers op Peter en mij… Harry mompelt slechts: “Stadmens.” Ja, wij wonen in de grote boze stad, daar waar de grote-boze-mensen-dingen gebeuren…

2015_06 039De vos!

Ergens die dag wordt in ieder geval Peter geflitst. Nou is dat in Duitsland niet een probleem, omdat ze van voren flitsen. Maar omdat Peter, de Benjamin van de groep, tamelijk fotogeniek is, zijn het geen waardeloze foto’s geworden. Ik weet zeker dat Peter op zijn RAL-gele Harley in menig Polizeipräsidium heel wat buro’s van vrouwelijke politieagenten opfleurt…

Op de terugweg naar het hotel pakt Peter nog even een kasteel mee. Het staat midden in een dorp, maar we kunnen het niet bezichtigen, want er is een trouwerij. Het gezelschap staat buiten en er worden foto’s gemaakt. We kijken het een poosje aan en voorzien een en ander van commentaar. Ja, vooral veel fijnbesnaard commentaar…

Die avond eten we weer in het hotel en het is weer een geraas van jewelste. De hoofdrol is weggelegd voor Willem die ooit als couveusekindje ter wereld is gekomen. Na het eten gaan we naar het cafégedeelte, waar het slap ouwehoeren uiteraard weer verder gaat. Er zitten veel meer hotelgasten, waaronder ook motorrijders. De meesten rijden op buikschuivers.

Zondag 24 mei
Na het ontbijt vertrekken we om ongeveer tien uur naar het plaatsje Hungen. Klassieke auto’s en motoren zullen een tijdrit gaan rijden vanuit het dorp. We rijden er naar toe via een mooie route. In Hungen kunnen we niet het vertrekpunt vinden. Wel is er het een en ander afgezet in verband met de rit. Bert: “Volgens mij moeten we dat straatje in waar die lelijke auto’s uitkomen.” Bert heeft het kennelijk niet zo op Mustangs. Uiteindelijk komen we in de buurt en lopen het laatste stukje. Het moet gezegd, het is een leuke verzameling auto’s en motoren die aan de tijdrit meedoen. De grootste auto is een Cadillac Fleetwood van zes meter lang. Ook rijdt er een BMW mee met eenzelfde zijspan als ik heb.

2015_06 050

Op de terugweg verliest Bert de dop van de plastic buis waarin o.a. zijn kettingslot zit. Eerst lijkt het erop dat het kettingslot er meteen uitkukelt, maar dat gebeurt gelukkig pas wat later. Met ducktape, wie is er niet groot mee geworden, wordt de buis weer dicht gemaakt. We gaan opnieuw naar een kasteel. Maar ook dit kasteel kunnen we niet bezoeken, want ook hier is een trouwerij. Er wordt dezer dagen wat afgetrouwd in Duitsland.

Als we terug zijn bij het hotel blijkt dat Harry zijn dashboard niet goed zit. Op de een of andere manier is of de tank gezakt of het dashboard omhoog gekomen. Raar is het hoe dan ook. Gelukkig heeft Petra een paar stukken rubber bij zich die op maat worden gemaakt en zo een en ander opvullen.

Maandag 25 mei
We vertrekken om tien uur richting Nederland. Na een poosje zien we weer een vos. Nu ziet iedereen hem lopen. De vos, die in het weiland loopt, kijkt achterom en ik zie hem denken: ’Hmmm, een rode nachtegaal. Schijnt erg lekker te zijn, maar ik heb er nog nooit eentje gegeten…’
In de loop van de ochtend begint het te regenen. Niet hard maar wel erg genoeg om de regenpakken aan te doen. Na verloop van tijd wordt het gelukkig weer droog. We overnachten in Warendorf. We hebben dan ongeveer 250 km gereden.

Als we op de slaapkamer komen merkt de nestor op dat er geen gordijnen hangen om
’s avonds dicht te doen. Dan zien we een rolluik. Néé hè, niet weer! Bob probeert hem uit. Het ding werkt perfect. Zonder dat je wat hoort gaat het rolluik naar beneden en weer omhoog. Ik moet Bob ervan weerhouden om niet een andere kamer te vragen. Eéntje waarvan het rolluik wel zo’n lekkere teringherrie maakt als hij met z’n volle gewicht aan de band gaat hangen…

De motoren kunnen bijna allemaal binnen staan in schuurtjes. Harry laat zijn Harley buiten staan. Hij slaapt er boven dus dat zal wel goed gaan.

Het weer is inmiddels zo opgeknapt dat we buiten kunnen eten. Wel scheurt er op gezette tijden een treintje voorbij, die telkens z’n enorme toeter aanzet. Ietsje verderop zal wel een spoorwegovergang zijn. Hoe dan ook, het heeft wel wat, een trein die op tijd rijdt.

Dinsdag 26 mei
Na het ontbijt vertrekken we en rijden even later in de regen. We trekken de regenpakken weer aan. Na een uurtje wordt het weer droog. Aan het begin van de middag eten we nog wat in Raalte bij Tivoli en nemen dan afscheid van elkaar. In de loop van de middag is iedereen weer thuis en hebben we 1.120 km gereden. Zonder pech! Toch es kijken of je daarmee The Guinness Book of Records kunt halen.

Dit bericht is geplaatst in Super Rally (17). Bookmark de permalink.