Dead Moon op Dauwpop 2015

DEAD MOON OP DAUWPOP 2015

“Jij gaat naar Dauwpop, want daar komt Dead Moon!” aldus Jeroen als hij me ziet op de clubavond. Kijk, dat zijn berichten, daar scoor je mee! Dead Moon op Dauwpop! Ik wist dat ze in januari in Madrid een reünieconcert gaven op een festival en hoopte natuurlijk op meer reünieconcerten, bijvoorbeeld eentje in hun ‘clubhuis’ Vera in Groningen, maar eerst dus Dauwpop.

Menigeen zal zich afvragen: Dead Moon? Nou, Dead Moon was een garagerockband uit Portland (Oregon, USA). En garagerockbands zijn meestal per definitie slechts populair in kleine kring. Gewoon een kwestie van goede smaak… Een groot voordeel van bands die niet heel erg bekend worden is dat ze nooit stadionconcerten zullen gaan geven, en dat je dus altijd verzekerd bent van optredens voor hooguit een paar duizend fans. Zo fijn.

In 1991 maak ik kennis met ze omdat ze regelmatig op de woensdagmiddag worden gedraaid in het VPRO-radioprogramma Nozems-a-gogo (Fons Dellen en Lotje IJzermans). Ook staan ze in dat jaar wekenlang op de eerste plaats in de Moordlijst (ook weer VPRO) met hun album ‘Stranded in the Mystery Zone’. De foto op de hoes is gemaakt op de binnenplaats van Vera.
Al met al heb ik ze heel wat keren gezien. Voor het laatst in 2004 in Hedon. Als ze wegrijden in het groene Hyundai H100 busje zwaai ik ze uit, samen met een vriend van me, nadat we ze hebben geholpen met het inladen van hun apparatuur en nadat we aan de bar van Hedon uit een anderhalve liter Spa-fles moonshine whiskey hebben gedronken met de drummer.

De zanger/gitarist, Fred Cole (1948) schopt zijn leven lang tegen alles wat vals en oneerlijk is. Hij speelde ooit samen met Jefferson Airplane en The Doors. Als die bands beroemd worden, blijft Fred Cole een marginale grabbelaar. Zie hem als de beschermer van alle underdogs. Hij is getrouwd met Toody, de bassiste. Samen met drummer Andrew Loomis vormden ze dus Dead Moon. Het trio uit Portland speelt van 1987 – 2006 de meest rauwe en hartverwarmende garagerock die je maar kunt bedenken.
Ze nemen hun platen op in de slaapkamer of in de huiskamer. Sinds ongeveer 1990 komen de albums ook uit op CD. De LP’s persen ze zelf. Uiteraard wordt alles in mono uitgebracht en hebben ze hun eigen platenlabel, Tombstone Records. Concessies worden niet gedaan.

In een interview verklaart zanger/gitarist Fred Cole: “We hebben geen behoefte aan stereo, want we gebruiken toch geen subtiele geluidseffecten die van de ene box naar de andere kunnen golven. We willen het zo puur en direct mogelijk laten klinken. Bovendien snij ik zelf de platen en ik heb alleen een mono-naald.” Over de voorkeur voor vinyl, zegt hij: “Een plaat is veel mooier dan een cd, net als ouderwetse Cadillacs meer stijl hebben dan die nieuwe kleine autootjes. Omdat we niet willen dat vinyl van de markt verdwijnt, zullen wij altijd ons werk op plaat blijven uitbrengen.”

Toody haar basgitaar is een traanvormige antieke holle Vox-bas, die van de Duckt-tape aan elkaar hangt. Fred heeft een gemangelde Guild uit 1963. De optredens zijn avondvullend. Twee uur inclusief een kleine pauze is eerder regel dan uitzondering, en als er een snaar of vel kapot gaat, wordt dat ter plekke vervangen omdat reserve-instrumenten er simpelweg niet zijn. Ondertussen giet Andrew zijn bier behalve in zijn keelgat ook gretig op zijn floortom zodat het vocht meters hoog opspat als hij er op slaat. Op zijn drumstel staat altijd een omgekeerde Jack Daniel’s fles met daarop een brandende kaars. Het tafereel heeft bijna een religieuze status. Inderdaad, op de trommel zit een dikke laag kaarsvet.

Nadat Dead Moon in 2006 plotseling ophoudt te bestaan omdat de drummer vertrekt, gaan Fred & Toody verder met een nieuwe drummer onder de naam Pierced Arrows. Ook niet verkeerd, maar toch, het is het net niet. Kennelijk maakt de combinatie met drummer Andrew Loomis hun muziek tot datgene waar garagisten zo warm voor lopen. Waarschijnlijk is het zijn sobere, lome manier van drummen op zijn minimale drumstel. Alsof-ie al 24 uur op is. Wat misschien ook wel het geval is…
Behalve de brandende kaars is de positie van de drummer op het podium vrij uniek. Hij zit met zijn drums niet achter op het podium, maar vooraan de rand, op één lijn met de bassiste en de zanger/gitarist die rechts en links van hem staan.

Dat Fred Cole een begenadigd songschrijver is blijkt wel uit het feit dat onder andere Iggy & the Stooges en Pearl Jam zijn nummers coverden. Eigenlijk heb ik maar één minpuntje kunnen ontdekken bij Fred & Toody Cole en dat is dat ze in 2008, samen met een van hun zonen, de marathon van Portland hebben gelopen. In mijn beleving zijn garagerock en marathon elkanders aartsvijanden. Ik zal ze er es op aanspreken op Dauwpop…
Tot slot nog een riedeltje.

Down the Road
Stranded in the storm trying to see through the rain
Looks like my life’s coming ‘round again
I wouldn’t stop it now even if i thought i could
I was one of the remnants from a burned out scene
Trying to recover from the years between
What they didn’t want then is what they think they want now

Down the road, down the road
I can still remember being here a long time ago

I’d been pickin’ up the pieces from another hard fall
Waitin’ by the phone for an overseas call
They wanted my past and they wanted it now
I could sense it in the air, feel it in my veins
Something was coming to take me away
I’d been lost for so long, maybe it’s the price we all pay

Down the road, down the road
I can still remember being here a long time ago

I looked in the mirror trying to see
What it was they had killed in me
And why can’t i no longer believe
I wandered around and i swore by god
I would never give in no matter how hard they fought
I’ve waited too long to have it any other way

Down the road, down the road
I can still remember being here a long time ago

Dit bericht is geplaatst in Muziek (verhalen 12). Bookmark de permalink.