Super Rally 2012

SNOEP VERSTANDIG…

Starring: Bob, Harry, Hilmar, Koen, Koos, Martin, Peter & Petra, Simon, Walther en Willem.
Special guests op de SR: Jakko & Simone, Jan, Jeroen, Ronald, Vincent en Willem.
Tourcaptain: Simon en Hilmar.
Vertrek: dinsdag 22 mei 2012 om 9.30 uur vanaf de nestor.
Terug in Zwolle: maandag 28 mei 2012 om 15.00 uur.
Afstand: vanaf Zwolle 1.194 km.

De SR 2012 is dit jaar in Duitsland (Ballenstedt). Op de heenreis kunnen Martin en Walther er niet bij zijn. Zij zullen er op donderdag en vrijdag naar toe gaan en uiteraard met ons terug rijden. Omdat we nog wat rond willen rijden in de Harz vertrekken we op dinsdag.
Het roze pechlintje is afgeschaft na het ongeluk dat Harry vorig jaar in Polen had. Tijdens een vergadering over de SR bij Petra & Peter is het lintje, ingelijst en wel, plechtig overhandigd aan Harry.

Dinsdag 22 mei
We verzamelen bij de nestor. Harry begint al met een file voor Zwolle en is daardoor iets later. Bob sluit het huis af en gooit de sleutels door de brievenbus. Janny is namelijk vrijwilligerswerk aan het doen in het ziekenhuis. Oeps, de papieren liggen nog binnen… Bob moet dus eerst even naar het ziekenhuis om daar de sleutels van Janny op te halen, enz.
Even later rijden we definitief Zwolle uit.

Bij Dorus is het welkom als vanouds. Alhoewel Dorus zelf niet meekan dit jaar heeft hij wel weer de avond ervoor Simon en Hilmar ontvangen. De koffie en koeken zijn heerlijk. En de suiker schep je bij Dorus met een hele mooie zilveren lepel…

Klotsend van de koffie rijden we het erf af en plaatsen nog even een paar geluidsvlaggen. Simon is onze tourcaptain, ondersteund door Hilmar. Alhoewel Bert dit jaar niet mee kan heeft hij nog wel de moeite genomen om een mooie route uit te stippelen. We zullen ons er niet helemaal aan houden maar een mooi richtsnoer is het wel.

Op de veerpont naar Wijhe staan ook een paar auto’s. In één ervan zitten drie dames. Ze vinden ons erg interessant en eentje stapt uit en maakt een foto van onze groep. De andere dames vinden het prachtig. Ik stel de fotografe voor om samen met de Benjamin van onze groep op de foto te gaan. Ze vindt het een goed idee, loopt vervolgens naar Willem en ik maak er een foto van. Willem vindt het prachtig.

Via de Achterhoek rijden we richting Münster. Onderweg, als we in een dorp bij een tankstation wegrijden blijkt dat er parallel aan de weg een spoorlijn loopt. Precies op het moment dat we de weg oprijden komt er een trein aan en de machinist, het kreng, drukt es even fijn op de claxon! We worden bijna van de weg geblazen. Nooit geweten dat Appie internationaal treinmachinist is… We rijden richting Paderborn en landen uiteindelijk in een hotel in Bad Driburg. Daar worden we hartelijk ontvangen door de eigenaren. De motoren mogen we in de garage zetten. Perfect. Meteen valt op dat de vrouw lekker door rookt uit een groot rond blik Pall Mall.

Helaas is er geen avondeten, hoezeer Don Bob zijn charmes ook in de strijd gooit. We eten die avond in het dorp in de tuin van een restaurant. Inmiddels zijn we erachter gekomen dat Willem 40 (veertig!) jaar lang kapitein is geweest op de nachtboot naar Cairo. En die boot kent iedereen van het liedje “Night Boat To Cairo” van de band Madness. Tot vervelens toe wordt het nummer ingezet. En Willem? Willem moppert nog es even flink op mijn prachtige waterdichte oranje wanten die ik achterop de motor heb vastgeknoopt. Ze dansen namelijk zó fijn tijdens het rijden dat hij tijdens het eten nog steeds oranje vlekken voor de ogen heeft.

Als we terug zijn bij het hotel zien we dat het vrouwtje het ronde blik Pall Mall bijna heeft leeg gerookt. Ook daaraan heeft ze een dagtaak. Gelukkig is hij bezig nieuwe sigaretten voor haar te draaien, in zo’n apparaatje. Best wel lief. Gelet op de omvang van de eigenaresse noemt Peter haar ‘Das doppeltes Fraulein’. Ze heeft er volgens hem namelijk ook eentje opgegeten.

Woensdag 23 mei
Het ontbijt is prima. Wel fijn als je weer een dag moet buffelen. Willem klaagt dat hij de hele nacht een oranje vlek voor zijn ogen heeft zien dansen. Hij kan geen oranje meer zien. De motoren worden weer uit de garage gehaald en Bob start hem alvast even. Het starten van Bob’s bike gaat altijd gepaard met zwarte rookwolken. De motor gebruikt geen olie, maar bij het starten hoest het ding er allerlei narigheid uit. Peter schreeuwt vertwijfeld: “Waar is Greenpeace als je ze ècht nodig hebt!” Das doppeltes Fraulein die uit een hotelraam hangt doet het raam onthutsend snel dicht. We rijden in stijl weg bij het hotel, want de eigenaar zet de weg af door er midden op te gaan staan zwaaien met een blauwe ijscovlag.

Simon loodst ons door het Harzgebergte. Een mooi gebied. In het dorpje Bad Karlshafen drinken we koffie op een terras aan de Weser. We rijden weer verder en Harry krijgt na een poosje problemen met de motor. Zwarte dampen komen uit de uitlaat. Wat blijkt, de choke is versprongen en staat nu standaard een stukje open. Nadat de klep is geamputeerd rijdt-ie weer prima. Aan het einde van de middag stoppen we net buiten het plaatsje Sieber bij hotel Zum Pass. Het is kort daarvoor overgenomen door een Poolse familie. Het is een prima hotel. Men wil zich gaan richten op motorrijders. Nou, komt dat even goed uit, want wij willen ons gaan richten op slapen in hotels. De motoren kunnen we op een, deels overdekte, binnenplaats neerzetten.

Nadat we alle bagage hebben afgepakt komen we terecht op het terras. Bob bestelt een whisky-jus en krijgt vervolgens een enorme kan met jus d’orange, een klein glas whisky en ik weet niet hoeveel kleine lege glazen. Tja, dat krijg je als je van die rare drankjes bestelt. Daar raken mensen van in de war. Ook obers. Bier of wijn bestellen lukt namelijk prima.

Het avondeten is fijn. Willems doopceel wordt nog es even gelicht en er wordt serieus geopperd om op de SR Willems tank te laten airbrushen met de naam The Pacific Princess. Het is de naam van de boot die jarenlang schitterde in de serie The Love Boat. Willem oppert nog serieuzer om dat toch vooral níet te doen. Ook de optie The Pacific Prince vindt Willem maar niks. Wij zetten het refrein nog maar es in. THE LOVE BOAT!

The Love Boat soon will be making another run
The Love Boat promises something for everyone
Set a course for adventure
Your mind on a new romance

Donderdag 24 mei
Er is een uitgebreid ontbijt. Die dag rijden we door de Harz en Simon moet echt alle zeilen bijzetten om te voorkomen dat we die dag al op de SR landen. Zo komen we die dag nog in het Ostdeutsche Fahrzeugmuseum terecht. We krijgen een rondleiding langs allerlei DDR-spullen zoals radiomeubels, auto’s, motoren, speelgoed en… kinderwagens.
Willem tegen Bob: “Daar heb ik vroeger ook in gelegen.”
Bob: “Nou lieg je Willem, daar paste jij nooit in! Toen je moeder jou uit het ziekenhuis mocht ophalen, nadat jij met een slijptol uit het aquarium was bevrijd, heeft ze dat vast gedaan met een huifkar!”
Ook komen we die dag in een smalspoor stoomtreintje terecht. We maken een ritje van ruim een uur. Op de terugreis zitten we in een open wagon. Stinken dat treintje, niet te geloven.

We rijden daarna binnendoor verder. Op zoek naar een hotel volgen we vanuit een dorpje een fietsroute. De fietster op het bordje lijkt verdacht veel op de heks uit het sprookje van Hans en Grietje. De weg wordt steeds smaller. Het wordt een zandpad van een halve meter breed, door het bos. Elk moment verwacht ik dat het huisje van de heks voor ons zal opdoemen. We komen behoorlijk aan het sturen en komen uiteindelijk weer uit in het hetzelfde dorpje als van waaruit we de fietsroute waren gaan volgen. Maar, het doodt de tijd wel.

Uiteindelijk komen we in een hotel in Grillenberg. We hebben vanaf het terras prachtig uitzicht over het dal. Er zijn twee jonge meiden die het hele hotel lijken te runnen. Bij Bob zijn bestelling van het eten gaat er iets mis. Hij wil iets zonder paprika, maar krijgt ze er wel bij. Ze glimmen je van afstand tegemoet. It’s a bingo! Er volgt een vreselijke hoop gerag over de edele vrucht Capsicum annuum, oftewel de paprika. Dat paprika’s meuk zijn, bende en wat al niet meer. Hij lanceert ook allerlei voorstellen voor de bedenker van de paprika, waarbij vierendelen nog de meest humane is. Bij de bestelling van de toetjes fluisteren wij de meiden in om er vooral paprika’s bij te doen. En ja hoor, even later staat er een schoteltje paprika’s voor de nestor zijn neus. Alweer bingo!

Vrijdag 25 mei
We vertrekken wat later om de laatste hellerit naar de SR te voltooien. Uit alle macht persen we de laatste 45 kilometers uit onze machines en klapwieken om twaalf uur het terrein van de SR op. Martin had de vorige avond gebeld waar ze stonden (vak U). Hij was die dag in één keer naar de SR gereden, samen met Jakko, Simone en Willem. We rijden zowaar zo maar naar vak U. Het is een mooi fijn vak. Diezelfde dag arriveren ook nog Jan en Jeroen vanuit zuid-Duitsland, Ronald en Vincent vanuit Zwolle en Walther vanuit Uithuizen.

‘s Middags verkennen we het terrein. Wat opvalt is dat de organisatie alles piekfijn voor elkaar heeft. Overal staan dixies die zeer regelmatig worden schoongemaakt. Op het feestterrein staan ook blokken echte wc’s. Porseleinen potten, doorspoelknop, het hele spectrum is aanwezig. Deze toiletten zijn een absolute must. Zo fijn. Het enig dat ontbreekt is de verjaardagskalender.

’s Avonds kijken we bij diverse bandjes, maar het kan ons niet echt bekoren. Buiten koelt het behoorlijk af. Als ik uiteindelijk de slaapzak in kruip hoor ik in de verte iemand een mondje teruggeven… en nog eens…

Zaterdag 26 mei
’s Ochtends vroeg wordt je de tent uitgebrand. Het weer is de hele week fantastisch geweest en ook de komende dagen zal het schitterend blijven. Bij de ontbijtzaal staat een lange rij, maar het loopt wel goed door dus na een paar minuten zitten we lekker buiten te ontbijten. Wat opvalt is dat er nogal wat roofvogels boven het terrein vliegen. Er volgt een discussie wat voor soort roofvogels het zijn. Buizerds, wauwen, enz. Volgens Bob zijn het kruikeduikers. Daar heeft niemand van terug.

Net buiten het terrein van de SR ligt bovenop een berg een rotsformatie met een kruis erop. Er klimmen nogal wat mensen naar toe. Jeroen, Vincent en ik besluiten om de klim ook te maken. Even later staan we bovenop de rotsformatie en hebben prachtig uitzicht over het hele terrein. Het ziet er mooi overzichtelijk uit. Als je in de tijd van de DDR zou hebben gezegd dat er op dat terrein in 2012 duizenden Europese Harley-rijders dagenlang feest zouden vieren, was je voor gek verklaard. En erger.

Zondag 27 mei
’s Ochtends loop ik met de nestor naar de ontbijttent. Als we goed en wel buiten zitten te eten zie ik iemand lopen die een leren hesje aanheeft met daaronder een T-shirt. Ik zie in een flits de eerste twee woorden: ‘Snoep verstandig’. De woorden staan er in felgeel met een rood randje. Ik heb niet echt het idee dat eronder ‘eet een appel’ zal staan dus ik hou hem in de gaten. Hij is zoekende en loopt wat rond. En dan opeens zie ik de complete tekst:

Snoep verstandig
lik m’n reet

Om 10.00 uur rijden we weer van het terrein af. De reis verloopt spoedig totdat Simon problemen met zijn voorwiellager krijgt. Het ding loopt warm. Bij een benzinepompstation in Osterwieck gaat Simon het wiel es wat beter bestuderen. Dat gaat als volgt. Ik gooi de tank vol, ga naar binnen om te betalen, loop weer naar buiten en Simon zijn Harley staat al op een paar stenen en het voorwiel ligt op straat. Echt niet te geloven.
Er blijkt iets niet helemaal goed te zitten. Dat wordt veranderd. Ik gooi nog wat heel fijn vet in de strijd en even later scheuren we weer verder.

Aan het eind van de middag stoppen we bij hotel Märtens in het plaatsje Mellinghausen. We eten er op het terras. De eigenaar verrast ons later op de avond nog op een “Bullenschluck”. Het komt bij de plaatselijke apotheker vandaan, aldus het etiket. Oh, dan is het wel verantwoord…

Maandag 28 mei
We rijden het laatste stuk. Na verloop van tijd zwaaien Hilmar, Simon en Walther af naar het noorden. Ik rij daardoor voorop en probeer langs de Mander cirkels te rijden, maar dat mislukt. We komen aan in Hardenberg, tanken daar en eten even later in Ommen een ijsje. Harry rijdt vervolgens naar Raalte, wij naar Zwolle. Om ongeveer 15.00 uur ben ik weer thuis.
                                         

Dit bericht is geplaatst in Super Rally (19). Bookmark de permalink.