De trouwerij van Irith & Hans

Het is het voorjaar van 1981, Irith en Hans gaan trouwen en Big V Twins is erbij. Hans kennen de meesten van jullie weliswaar niet, maar hij is één van de jongere broertjes van Arie, de beheerder van ons clubhuis en die is naar ik aanneem wel bekend! Hans reed destijds op een 250 cc off the road Harley-Davidson (tweetakt) en was lid van de club. Ik niet, want ik reed op een verchopte Horex Resident 350 cc uit 1955 en maakte daarmee Zwolle en omgeving meer dan gewoon onveilig. Ik kocht de verchopte Horex van ene Frank die in de Veeralleewijk woonde. De motor stond gewoon in de woonkamer, net als een BMW met zijspan, met daarin een etalagepop. Inderdaad, een bijzonder kind.

Terug naar Irith & Hans. Ze gaan trouwen en Big V Twins zal als escorte meerijden naar het stadhuis. Aangezien ik een soort huisvriend ben van de familie en motorrij moét ik ook mee met de escorte, Harley of geen Harley. De opkomst is groot en met de nodige lol, decibellen en uitlaatgassen rijden we vanuit de Gombertstraat naar het Grote Kerkplein. Nou klinkt dat eenvoudig, maar ik kan je verklappen dat er nog wel wat bij komt kijken om alles en iedereen op de plaats van bestemming te krijgen. Maar het lukt. We zetten onze brullende motoren pal voor het stadhuis. De ruiten rinkelen in de sponningen.

Bruid en bruidegom schrijden langzaam het stadhuis binnen en gaan de prachtige Schepenzaal binnen. Wij volgen met de overige genodigden. Als iedereen binnen is en is gaan zitten, worden de hoge deuren van de Schepenzaal piepend dicht gedaan. Píííep.

De trouwambtenaar begint na haar inleiding met haar verhaal. Daarbij kijkt ze af en toe over haar leesbrilletje de zaal in. Het is zoals te doen gebruikelijk bij dit soort gebeurtenissen natuurlijk doodstil. Het enige wat je af en toe hoort is het gekraak van een leren jas. Terwijl ze haar verhaal doet hoor ik buiten, héél in de verte, het geluid van een Harley-Davidson. Een Harley waarvan de uitlaten uit holle pijpen bestaan… Het geluid komt snel dichterbij en wordt dus steeds luider, waarbij het terugschakelen en opschakelen tot in detail is te horen. Alle aanwezigen zitten stoïcijns in de Schepenzaal en ik vraag mezelf af wie het is, want voor mij is wel duidelijk dat die erg haastige biker naar ons op weg is. En ja hoor, nadat op het Grote Kerkplein nog even fijn gas is gegeven eindigt het lawaai met een dot gas onder de ramen van de Schepenzaal. Daarna weer die doodse stilte. Schitterend. De trouwambtenaar vertelt intussen verder. Het duurt nog even en dan gaat de hoge deur van de Schepenzaal open. Píííep. Ik en nog meer aanwezigen kijken achterom. Om de hoek van de deur verschijnt het hoofd van ons aller Bertje, een verwilderde kop met haar die zo onder zijn Harley vandaan is gekropen. De mevrouw van de burgerlijke stand kijkt streng over haar leesbrilletje naar de deur. Bertje maakt een voorzichtig gebaar, zo van mag ik nog binnenkomen? Zij knikt streng. Bertje komt snel binnen en gaat gauw zitten. Ik heb hem nog nooit zo mak gezien. De trouwambtenaar gaat verder, het huwelijk wordt gesloten en daarna gaat iedereen weer naar buiten.

Buiten vertelt Bertje waarom hij te laat is. “Ik was aan het sleutelen en opeens denk ik, shit!!!, Hans & Irith trouwen vandaag! Ik kijk hoe laat het is en spring meteen op de motor! Ik heb nog niet eens mijn handen gewassen.”
Dat laatste had-ie niet hoeven te vertellen…

We rijden daarna terug naar de Gombertstraat waar het natuurlijk erg gezellig wordt. Veel trouwerijen, behalve die van jezelf natuurlijk…, vervagen in je herinnering, maar dit fragment ben ik nooit vergeten.

Dit bericht is geplaatst in Harley-Davidson (34). Bookmark de permalink.